Η ΜΑΓΙΚΗ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Όλοι, στη ζωή αυτή, παλεύουμε με το συναίσθημα.
Αγωνιούμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Προσπαθούμε να συμπαθήσουμε, να μας αποδεχτούν, να μας ερωτευτούν.

Με σπινθήρα ένα νεύμα, ένα χάδι, μία αγκαλιά, όλα τα συναισθήματα ενεργοποιούνται και η ζωή μας σαν καουτσουκένια τρελόμπαλα αναπηδά από άνθρωπο σε άνθρωπο, από άνθρωπο σε ζώο και καμιά φορά “βρίσκει” και σε τοίχο.
Αναμενόμενο κι αυτό.

Το γένος και το είδος όλων των συναισθημάτων είναι η αγάπη.
Η συμπάθεια, για παράδειγμα, είναι ένας διαρκής βηματισμός προς την αγάπη. Όσο πιο πολύ συμπαθείς κάποιον, τόσο πιο κοντά βρίσκεσαι να τον αγαπήσεις.
Ο έρωτας, ο μικρός – και επιπόλαιος – αδελφός της αγάπης, δεν είναι τίποτ’ άλλο από αγάπη για κάποιον ή για κάποια με έντονες δόσεις χημείας.
Δεν εννοώ αυτό που εύκολα λέμε “έχουν χημεία αυτοί οι δύο”, αλλά πραγματική χημεία. Αυτή την αηδία που μαθαίναμε στο σχολείο: “Οξύ και βάση > άλας και νερό”. Όλα χρήσιμα είναι τελικά.

Ακόμα και αρνητικά συναισθήματα όπως ο φθόνος ή η ζήλια, υπάρχουν μόνο και μόνο επειδή υπάρχει ή δεν υπάρχει η θεμέλια λίθος. Η αγάπη.
Ο συλλογισμός είναι απλός: Το μαύρο δημιουργείται όταν εξαφανίζεται το λευκό.

Άλλη ιδιότητα της αγάπης, αλλά όχι η πιο σημαντική, είναι ότι μένει για πάντα. Δεν “ξεαγαπάς” ποτέ κανέναν. Αν συμβεί αυτό, τότε δεν αγάπησες ποτέ αληθινά.

Αυτό το ξέρουμε, λίγο – πολύ,  όλοι. Ακόμα και αν μισήσεις θανάσιμα κάποια στιγμή, ακόμα και αν αηδιάσεις από συμπεριφορές και λόγια, ένας μικρός λανθάνων σπόρος αγάπης μένει για πάντα φυτεμένος στην ψυχή μας και ίσως με κατάλληλο πότισμα κάποια στιγμή, να ανθίσει και πάλι. Όχι απαραίτητα στιβαρός και πολύχρωμος όπως ήταν, αλλά σίγουρα ζωντανός.

Ένας blogger που σέβεται τον εαυτό του, είναι υποχρεωμένος να εκτίθεται.

Αφού έγραψα τα παραπάνω, για το πώς αντιλαμβάνομαι τη λειτουργία των συναισθημάτων, θα σας παραθέσω και την προσωπική μου εμπειρία για την αγάπη και την πιο μαγική της ιδιότητα.

Θα εκτεθώ λοιπόν κι εγώ περιγράφοντάς σας το θαύμα! Ένα θαύμα που είναι το πιο συχνό και σύνηθες θαύμα που “παίζει”:

Κάθε γονιός που φέρνει στον κόσμο το πρώτο του παιδί, αισθάνεται για πρώτη φορά την αγάπη στη μέγιστή της ένταση.

Δεν έχει καμία σχέση με την αγάπη για τον κολλητό ή την αγάπη για τον σύντροφο. Δεν έχει καμία σχέση με την αγάπη στους γονείς του και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την αγάπη στο σκυλάκι, το γατάκι, το ψαράκι ή τη χελωνίτσα, που ο καθένας από μας είχε ή έχει στο σπίτι του. (Αυτό το επιβεβαιώνει κάθε φυσιολογικός άνθρωπος που έγινε γονιός και δεν είναι άποψη δική μου).

Με τη θέα του πρώτου σου παιδιού νιώθεις ένα ασήκωτο βάρος να σου λυγίζει τα γόνατα, που με το ζόρι στέκεσαι όρθιος. Είναι όμως ένα βάρος γλυκό που χαίρεσαι να το κουβαλάς, που σε κάνει πιο δυνατό και σίγουρο πως από δω και πέρα τίποτα δεν μπορεί να σε νικήσει.

Αυτό το βάρος είναι η αγάπη.

Οξύμωρο σχήμα, αλλά ναι – Η αγάπη είναι ένα γλυκό βάρος που δεν μπορείς παρά να το κουβαλάς για το υπόλοιπο της ζωής σου.

Ο γονιός λοιπόν – ο πρωτάρης – κάνει περίεργες σκέψεις: “Κι αν κάνω κι άλλο παιδί, θα το αγαπώ το ίδιο; Πως αυτό είναι εφικτό;”

Είναι δικαιολογημένα αυτού του είδους τα ερωτήματα, αφού ο γονιός νιώθει ότι έχει δώσει ότι έχει και δεν έχει από αγάπη και λίγο παραπάνω και δεν μπορεί να κατανοήσει πως είναι δυνατόν να βρει περίσσευμα.

Εδώ όμως είναι το σημείο που συντελείται το θαύμα, που καταπατούνται οι φυσικοί και οι συναισθηματικοί νόμοι, που γίνεται η υπεράνθρωπα ανθρώπινη υπέρβαση: Βρίσκεται περίσσευμα και μάλιστα άλλο τόσο! Η αγάπη αντιγράφει τον εαυτό της σε όσα αντίγραφα θέλει, φτάνει να το επιθυμήσει ο γονιός.

Το μαγικό συναίσθημα της αγάπης, πολλαπλασιάζεται και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά με σκοπό κάποτε να μην υπάρχει άνθρωπος που να μην αγαπάει.

Εξάλλου είναι τόσο εύκολο αυτό! Ένα απλό θαύμα που εγώ το έζησα …

Γιάννης Αρχιμανδρίτης

Photo by Bart LaRue on Unsplash