Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΟΥ

metahomo digitus

Αν σας ρώταγε κάποιος ποια είναι τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, θα τη θεωρούσατε εύκολη ή δύσκολη ερώτηση;

Όσοι από μας ανήκουμε στον διανοητικό μέσο όρο – και να είμαστε χαρούμενοι γι’ αυτό – δε θα μπορούσαμε να απαντήσουμε με ευκολία καθώς θα υποψιαζόμαστε την παγίδα στην ερώτηση.

Κανείς δε θα μας ζητούσε να απαριθμήσουμε τα βιολογικά χαρακτηριστικά του είδους, γιατί πολύ απλά θα ανοίγαμε την wikipedia στο λήμμα “άνθρωπος” και θα του αραδιάζαμε ένα σωρό απ΄ αυτά: Περπατάει όρθιος, χρησιμοποιεί τα χέρια του, διαβάζει, επικοινωνεί, δημιουργεί κοινωνικές ομάδες, αναλύει, φιλοσοφεί, τραγουδά και πάρα πολλά άλλα που όλοι μας τα ξέρουμε και ας μην έχουμε κάτσει ποτέ να τα γράψουμε σε ένα τεφτέρι.

Ένας πιο ψαγμένος θα έλεγε για ενσυναίσθηση, διαίσθηση, ενώ ένας πιο “πυροβολημένος” θα απαντούσε για τηλεπάθεια και τηλεκίνηση και άλλα τέτοια ωραία.

Πολύ καλά λοιπόν!

Μαζέψαμε όλα τα χαρακτηριστικά – τα φυσικά και τα μεταφυσικά – του είδους που λέγεται άνθρωπος. Και τώρα;

Και τώρα θα προσπαθήσουμε να μπούμε στο μυαλό αυτού που μας έθεσε αυτό το ερώτημα: “Γιατί ρε φίλε μας ρωτάς για τον άνθρωπο; Τι θέλεις να αποδείξεις; Είναι όντως παγίδα η ερώτηση;”

Ξεκάθαρα ναι! Η ερώτηση είναι παγίδα και ιδού ο λόγος: Ο άνθρωπος όπως και τα περισσότερα νοήμονα όντα του πλανήτη, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό που τα κάνει να συνεχίζουν να υπάρχουν.

Ο άνθρωπος επιδρά στο περιβάλλον και επηρεάζεται απ’ αυτό. Ο αέρας τού υπενθυμίζει ότι ζει σε έναν πλανήτη, το χάδι ότι τον αγαπούν και το χαστούκι ότι “δεν τον πάνε μία”. Και για να τα καταλάβει όλα αυτά, δε χρειάζεται ούτε να βλέπει, ούτε να ακούει, ούτε να φιλοσοφεί, ούτε να περπατά.

Φτάνει η αίσθηση της αφής για να του υποδηλώσει την ίδια του την ύπαρξη. Και ανάλογα με το είδος της αφής, ξυπνάνε τα συναισθήματα, οι σεξουαλικές ορμές και οι σκέψεις και κάθε ένα από τα παραπάνω τον κάνει να προχωρά, να αγαπά, να αναπαράγεται. Εν ολίγοις να εξελίσσεται.

Ο σημερινός άνθρωπος δεν είναι η φυσική εξέλιξη του ανθρώπου που εμείς οι ίδιοι γνωρίσαμε. Εμείς οι ίδιοι – για την ακρίβεια – δεν είμαστε η φυσική εξέλιξη μας. Δεν είναι το περιβάλλον που μας άλλαξε, αλλά εμείς οι ίδιοι μετα – αλλάξαμε.

Οι ίδιες μας οι επιλογές μας οδήγησαν σε ένα τεράστιο άλμα που δε θεωρείται εξέλιξη, αλλά μετάλλαξηΕίμαστε πλέον ένα άλλο είδος: Οι μετάνθρωποι.

Ζούμε και πορευόμαστε με την τέλεια απουσία της αφής και της αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον.

Και για να καταλάβετε το σκεπτικό αυτό, παρατηρήστε τον εαυτό σας μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο: Κρατάμε μία συσκευή σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας με αποτέλεσμα να πονάνε οι καρποί μας. (Μην το αρνείστε αυτό!)

Τα μάτια μας δεν βλέπουν πια τόσο καλά και η ακοή μας χάνεται. Όχι δεν κουφαινόμαστε σταδιακά, αλλά είμαστε τόσο αφοσιωμένοι στον ψηφιακό μας κόσμο που επιλέγουμε να μην ακούμε.

Αντί φιλιού μας στέλνουν κακόγουστες καρδούλες, αντί αποδοχής αντίχειρες σηκωμένους, αντί κειμένων αποφθέγματα αμφιβόλου προελεύσεως και οι σκέψεις μας πρέπει να περιορίζονται μεταξύ πεντακοσίων και επτακοσίων λέξεων, γιατί λέει δεν πάνε καλά στο SEO (Search Εngine Οptimization) εάν είναι περισσότερες.

Με βάση τα παραπάνω, εάν είσαι και λίγο μοναχικός τύπος, την έχει πατήσει άσχημα γιατί η μόνη σου επαφή είναι το πλαστικό και το μέταλλο. Δέρμα και ανάσα τα βλέπεις πια με το κυάλι.

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν στους μετανθρώπους. Ζούνε χωρίς να αγγίζουν, και αντιδρούν με emoticons και Giffs.

To βασικά όμως ζητήματα είναι δύο:

Ο άνθρωπος μεταλλάχθηκε σε μετάνθρωπο, χρησιμοποιώντας τα βιολογικά του χαρακτηριστικά.

Ο μετάνθρωπος όμως δεν έχει σημαντικά χαρακτηριστικά που θα τον οδηγήσουν στη εξέλιξη ή έστω στο άλμα ώστε να μεταλλαχθούν σε κάτι άλλο.

Φανταστείτε λοιπόν έναν κόσμο με smart phones και παντού smart δάχτυλα να κάνουν επιδέξιες κινήσεις πάνω σε πανάκριβες οθόνες και να στέλνουν προς πάσα κατεύθυνση καρδούλες και γελάκια. Μόνο που το υπόλοιπο σώμα θα είναι μία άβουλη πλαδαρή μάζα καθώς το μόνο πράγμα που θα έχει εξελίξει ο μετάνθρωπος αυτός, θα είναι το δάχτυλό του.

Γιάννης Αρχιμανδρίτης

Photo by Malik Earnest on Unsplash