“ΠΗΧΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ” – ΠΟΠ

Λίγο πολύ, η ιστορία της Ελλάδας μας είναι γνωστή.

Μετά τα ένδοξα χρόνια της αρχαιότητας, ο Έλληνας έκανε ότι περνούσε από την γκλάβα του προκειμένου να μείνει στην ιστορία ως ο “κάτοικος παράσιτο”.

Ο Έλληνας λοιπόν, “μόνιμο θύμα” των ξένων συμφερόντων και της ιδιαίτερης γεωπολιτικής θέσης του υπέροχου αυτού τόπου, αρκέστηκε στη ζωή και τις επιλογές που η μοίρα εξύφανε γι’ αυτόν, καθότι αδύναμος και μικρός.

Είναι όμως έτσι;

Ήταν και είναι ο “κάτοικος παράσιτο” αδύναμος, μικρός και έρμαιο τον επιλογών των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, των πολυεθνικών, των βουλευτών του;

Η φτώχεια κάνει τους λαούς εύπιστους κυρίως γιατί οι επιτήδειοι ποντάρουν στην ελπίδα και έτσι οι Έλληνες δεν ξέφυγαν απ΄ τον κανόνα, αλλά αυτό είναι λογικό και επόμενο.

Ποιος θα μπορούσε άραγε να κατηγορήσει μία χούφτα ανθρώπων που πεινούσαν τα παιδιά τους, ότι δεν είχαν τη στοιχειώδη κρίση να αντιταχθούν στις υποσχέσεις, αλλά κυρίως στο όνειρο;

Το μότο των εκμεταλλευτών και των υπαλλήλων τους γνωστό: “Μπορεί να είμαστε μικροί και αδύναμοι, αλλά οι ρίζες μας είναι βαθιές και φτάνουν μέχρι τις αρχές της ιστορίας. Δεν μπορεί οι απόγονοι να είναι οι καρπαζοεισπράκτορες της σύγχρονης ιστορίας!”

Έτσι, με αυτόν τον τρόπο κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι και φτάσαμε στις παροχές τις μεγάλες, αυτές που φύτρωναν μερσεντές και πουτάνες, αντί για αγγούρια και καρότα και όλα έβαιναν καλώς, όπως ακριβώς ήταν προσχεδιασμένο. Παράλληλα όμως, άνοιξαν σχολεία, άνοιξαν τα σύνορα και μάθαμε πώς ζει ο κόσμος εκεί έξω και κυρίως πέρασε ωραίο ζεστό χρήμα από τα χέρια του “κάτοικου παράσιτο”.

Έστω και δανεικό, το ζεστό αυτό χρήμα δεν υποβάθμιζε την αξία όσων μπορούσε να κάνει με αυτό.

Θα μπορούσε ας πούμε να αγοράσει βιβλία ή cd. Να πάει θέατρο ή να επενδύσει σε νέες μορφές καλλιέργειας. Αντ’ αυτών έμεινε υπάλληλος ή παραπονούμενος αγρότης ή επιθετικός συνδικαλιστής και απορούσε γιατί έκλεισε η κάνουλα των παροχών. Το χειρότερο όμως είναι ότι έμεινε αμόρφωτος.

Με το δανεικό χρήμα και τις άφθονες παροχές, στην ουσία παραμένεις φτωχός. Όμως θα μπορούσε ο “κάτοικος παράσιτο” να κερδίσει κάτι απ΄ όλο αυτό. θα μπορούσε να κερδίσει την κριτική του ικανότητα και να μπορεί να ξεχωρίσει “δυο λογιών άχερα” που λένε και στα χωριά μας.

Δυστυχώς όμως η κριτική έχει τεχνικές και οι τεχνικές αυτές αποκτώνται  μόνο με ουσιαστική μόρφωση και εκπαίδευση. Παρόλα αυτά ο Έλληνας δεν επένδυσε σ΄ αυτό, αλλά σε σπίτια και αυτοκίνητα και η μόρφωση και η κρίση του έμειναν επιπόλαια μωρά και δεν ενηλικιώθηκαν ποτέ.

Εν έτη 2017 υπάρχουν συμπολίτες μας που ασκούν το δημοκρατικό τους δικαίωμα κάνοντας τα λάθη των πατεράδων τους, χωρίς ούτε καν να τους περνάει απ’ το μυαλό να κρίνουν αυτές τις επιλογές.

Υπάρχουν – και ζουν ανάμεσά μας – τύποι που πιστεύουν ότι ψεκαζόμαστε και γι’ αυτό δεν είμαστε ο περιούσιος λαός, γιατί απλά μας κρατούν σε καταστολή.

Και υπάρχουν γονείς που δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους γιατί πιστεύουν ότι υπάρχει μία παγκόσμια συνωμοσία που μας αρρωσταίνει με καρκίνο.

Ότι και να λένε όμως η ουσία είναι μία:

Σου λείπει η κρίση “κάτοικε παράσιτο” και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γεμίζει το μυαλό σου και οι φλέβες σου από “Πηχτή Βλακεία” και μάλιστα με Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης, αποκλειστικά ελληνική.